In memoriam Ruud Albers

Afscheid van Ruud Albers

Op woensdag 30 oktober j.l. hebben we afscheid genomen van Ruud Albers in de aula van de natuurbegraafplaats Maashorst.
Daarna begeleidde iedereen hem naar zijn laatste plek in de natuur. Ruud rust onder een nog jonge els. Nel, zijn vrouw, vertelde dat hij dat wilde, omdat op deze boom zoveel vogels af komen vanwege de vruchtjes. Ruud was een groot natuurliefhebber en -kenner. Dat hoorden we uit de verhalen. Hij was gek op de koninginnenpage, maakte jam en sappen en hield van wandelingen in de natuur.  Daarbij gaf hij steeds college aan de medewandelaars over hetgeen men onderweg zag. 

Van dit gedeelte wisten wij niet zoveel.  Wij kenden de schaatser Ruud immers veel beter.
Tijdens het afscheid werd meerdere keren het belang van de schaats voor Ruud gememoreerd.  Hij was heel lang een niet onbelangrijk lid van de VIJC. Zo prijkt zijn naam vanwege het achterste deel vrijwel bovenaan de ledenlijst. Ruud was – samen met Nel – jaren betrokken bij het kerstschaatsen als kassier. Hoe belangrijk wil je het hebben? Verder was hij er als de kippen bij als het drie nachten flink gevroren had. Op golvend ijs, op minstens tien meter van elkaar werd de ijsvloer getest.  Conclusie van de ijsmeester steevast: “it giet noch net aon!” Dit schrijvende realiseren we ons dat het nog een wonder is dat Ruud bijna 79 jaar is geworden en we niet al veel eerder in het water van onze geliefde IJzeren Man naar hem moesten dreggen. Ruud was ook een van de meest fervente Weissensee-gangers. Met vriend Herman, Nel en Tilly resideerde hij dan in Gasthof Gralhof. We hebben een paar maal het genoegen gehad om bij dit gezelschap aan te sluiten en met Ruud naar Dolomitenblick te schaatsen. Hij was een echte natuurschaatser. Maar hield ook van gewone aardse zaken als grappen, een borrel op zijn tijd en het daar geleverde biologische voedsel. Memorabel is de nachtelijke voettocht naar de alm om er “Sauerkraut mit Schweinenbraten” te nuttigen. Over de rodelbaan nog wel. Hij sprak er nog over op zijn ziekbed. Helaas heeft de klimaatverandering roet in het weer gegooid (of was het andersom?) en vroor het grote meer de laatste jaren niet meer dicht. Hierdoor was het voor Ruud en de zijnen evenals voor ons niet meer voldoende interessant om af te reizen naar Karinthië.  Ja, en dan was Ruud natuurlijk een van de meest trouwe bezoekers van de zaterdagmorgensessies op de baan in Eindhoven. Samen met Auke, Marj en Herman was hij er vaak. Heerlijk was het om met hem te rijden. Afsluitend werd er boven in de kroeg gezellig koffie met appelflappen genomen en veel gekletst. Vervolgens moest men spoorslags naar Hintham, want Nel had de soep klaar. Dit ging zo tot twee seizoenen geleden. Daarna was schaatsen door zijn ziekte niet meer te doen.

Ruud, we zullen je missen.  Jij was ons voorbeeld. We zeiden meermaals tegen elkaar: “zoals Ruud willen wij schaatsend oud worden.” Maar bij jouw afscheid moesten we toch gezamenlijk constateren dat heengaan op een leeftijd van 78 jaar voor zo’n sportieve en aardige man te vroeg is.  We gaan door op zaterdagmorgen in Eindhoven, maar het wordt een stukje leger.   

Je maten Thieu Krete, Bert Lunshof en Fons van Gorp

Vorig bericht

Volgend bericht

Reactie verzenden

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *